Aegeus Society for Aegean Prehistory


To write comments, click the title of each entry.

Volunteers help British Museum in crowdsourcing archeology project

Maev Kennedy, The Guardian, 18-08-2014

A 3D plastic model of a 3,000-year-old bronze axe – stored in the British Museum since it was found more than 30 years ago at Jevington, East Sussex – has been printed out in a public library in Washington DC through a unique experiment in crowdsourcing archaeology. Volunteers worldwide are logging on to help transcribe more than 30,000 handwritten catalogue cards dating back to the late 18th century, and making digital photographs of thousands of ancient bronze objects so they can be stitched together to form 3D images.The catalogue records and the images – which are freely available in return for the volunteers' help and are starting to appear on T-shirts and as miniature axe-head jewellery – will form one of the largest databases of prehistoric metalwork in the world.There will be no copyright on the objects or the information, and the project is entirely built on open-source software, so could be copied anywhere. Producing the axe at an archaeology open day in Washington DC was the idea of volunteer Joseph Koivisto, a research assistant at the Catholic University of America.

Daniel Pett, of the British Museum, who jointly leads the MicroPast project with Andrew Bevan, of University College London, said: "There's something quite magical about the idea of an object that is still safely in our stores being given to a child to hold and experience so far away."

Read more:

Unbalanced Academics, Scribblers, and an “Odd Christmas”

Jack L. Davis, From the Archivist's Notebook. Essays Inspired by Archival Research in Athens Greece, 01-09-2014

Not so long ago I stumbled across an internet site called “The Academic Ladder,” a career counseling service. Its newsletter headlined a story of interest: “Get A Life!  A Chart For Living A Balanced Life (Even If You’re An Academic),” by Gina Hiatt, clinical psychologist.

“Why do academics lead unbalanced lives?”

You can never do enough. The academic life is a writer’s life, only worse. This is because the academic constantly feels that he or she has not done enough. … There is always someone better than you.  Academics constantly compare themselves to each other. … And face it: no matter how good you are at some aspect of a profession or field, there is someone else who does another part of the profession better.

In the long run, this is no way to live a life. You will end up with health problems and not enjoy your career, if you don’t balance your life better.  There is more to life than academia!

While recognizing that academics may not feel they “deserve” leisure time as a “reward,” Gina suggests ways to live more balanced lives by finding things to do, other than work, that are relaxing, fun, and important. Most of us at least are somewhat familiar with the concept (I am constantly being told by loved ones that I should relax more and have more fun), but the notion that leisure time should be filled with important activities is another matter entirely, and brings to mind Theodor Adorno’s 1963 essay “Free Time.”

Read more:

Έκθεση "Βυθισμένοι Οικισμοί της Νότιας Πελοποννήσου"

Η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων διοργανώνει περιοδική έκθεση με τίτλο «Βυθισμένοι οικισμοί της νότιας Πελοποννήσου» στο πλαίσιο διάδοσης της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας. Η έκθεση φιλοξενείται από τον Απρίλιο 2014 στον Προμαχώνα Μακρυγιάννη, εντός του φρουρίου της Πύλου, και θα διαρκέσει μέχρι τον Απρίλιο του 2015. Το υλικό της έκθεσης είναι κυρίως φωτογραφικό και προέρχεται από τις υποβρύχιες έρευνες της Εφορείας. Η έκθεση διαρθρώνεται σε τρεις κύριες ενότητες, με την πρώτη να «συστήνει» στον επισκέπτη το κτήριο φιλοξενίας, αλλά και να παρουσιάζει συνοπτικά το περιεχόμενο του αφιερώματος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον εμφανίζει η δεύτερη ενότητα, καθώς θα αναφέρεται στους καταβυθισμένους οικισμούς που έχουν εντοπιστεί ως τις μέρες μας στην Ελλάδα, με έμφαση στη σημασία τους, καθώς και στα αίτια που οδήγησαν στην καταβύθισή τους. Η τρίτη ενότητα απεικονίζει τις τρεις σημαντικές αρχαίες πολιτείες που βυθίστηκαν στις ακτές της Νότιας Πελοποννήσου: Τους προϊστορικούς οικισμούς στη Μεθώνη και στο Παυλοπέτρι Λακωνίας, καθώς και τον ελληνιστικό-παλαιοχριστιανικό οικισμό του Ασωπού (στην Πλύτρα Λακωνίας).

Έφυγε ο πρώτος Έλληνας διπλωματούχος συντηρητής, Τάσος Μαργαριτώφ


Απεβίωσε στις 29 Αυγούστου 2014 ο διακεκριμένος συντηρητής έργων τέχνης, Τάσος Μαργαριτώφ. Ήταν ο πρώτος Έλληνας διπλωματούχος συντηρητής και κατείχε τον αριθμό 1 στην άδεια άσκησης επαγγέλματος. Ο Τάσος Μαργαριτώφ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Σπούδασε ζωγραφική στην Accademia di Belle Arti και συντήρηση στο Instituto Centrale del Restauro της Ρώμης, όπου και αρίστευσε. Ως αριστούχος έτυχε το 1961 τιμητικής υποτροφίας από το Υπουργείο Παιδείας της Ιταλίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπηρέτησε στο Υπουργείο Πολιτισμού από το 1958 έως το 1992. Διετέλεσε επίσης μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού.

Συμμετείχε σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια, εκπόνησε επιστημονικές μελέτες με αντικείμενο τη συντήρηση έργων τέχνης και εργάστηκε στη συντήρηση εικόνων, τοιχογραφιών, ψηφιδωτών, αρχαιολογικών αντικειμένων και νεοκλασικών κτηρίων, ως υπεύθυνος πολυάριθμων συνεργείων συντηρητών σε όλη την Ελλάδα με ιδιαίτερους σταθμούς στις αρχαιότητες της Θήρας και Βεργίνας. Από τις σημαντικότερες εργασίες του ήταν η συντήρηση αρχαιοτήτων στη Σαντορίνη, στη Βεργίνα, στη Δήλο, στο Λευκαντί, στο Βόλο, στην Αγχίαλο, καθώς και στη Βεργίνα, όπου διέσωσε και το περίφημο κόκκινο ύφασμα. Επίσης, εκτός από την Ελλάδα, συντήρησε τοιχογραφίες παλαιοχριστιανικών, βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων στην Ιταλία (̟π.χ. Santa Maria Antiqua του 7ου αι. στη Ρώμη), στο Σινά, στα Ιεροσόλυμα και αλλού στους Άγιους Τόπους. Σημαντική ήταν επίσης η συμβολή του στο πεδίο της έρευνας και η δράση του στον τομέα της Εκπαίδευσης.

Το Φεβρουάριο του 2001 τιμήθηκε από το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων και Τοποθεσιών - ICOMOS για την προσφορά του στον πολιτισμό και την ανάδειξη της πολιτισμικής κληρονομιάς της Ελλάδας, ενώ το 2013 τιμή στον πρωτοπόρο έλληνα συντηρητή, απένειμε και το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων. Ο Τάσος Μαργαριτώφ υπήρξε επί πολλά έτη δραστήριο μέλος του Ελληνικού ICOMOS. Για το λόγο αυτό το Ελληνικό ICOMOS αισθάνεται φτωχότερο και εκφράζει τα θερμότερα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του εκλιπόντος!

Το ανάκτορο στη Ζώμινθο έχει πολλά μυστικά ακόμα

Παναγιώτης Γεωργουδής, Εφημερίδα Συντακτών, 22-08-2014

Εντυπωσιακή είναι η φετινή πρόοδος των ανασκαφών στο μινωικό ανάκτορο της Ζωμίνθου, στα 1.189 υψόμετρο στον Ψηλορείτη. Ανακαλύφθηκε μια νέα πολυτελής αίθουσα με υπόστυλους κίονες, ενώ έχει καθαριστεί και η περσινή αίθουσα αντίστοιχων αρχιτεκτονικών και αισθητικών προδιαγραφών. Ανήκουν χρονολογικά στην περίοδο των Παλαιών Ανακτόρων, όπως μας είπε η αρχαιολόγος Εφη Σαπουνά–Σακελλαράκη, κατά την επίσκεψή μας στον Ψηλορείτη, όπου συνεχίζει το έργο του αείμνηστου Γιάννη Σακελλαράκη.

Ταυτόχρονα η ανακάλυψη μιας σφραγίδας εξαιρετικής τέχνης με τη μορφή μιας γυναίκας-πουλιού με φτερά, που παραπέμπει στα μινωικά δαιμονικά, συμπυκνώνει τη φετινή «σοδειά». Χωρίς καμία προσθήκη στους τοίχους υψώνεται το τριώροφο μινωικό ανάκτορο, το οποίο κατοικούνταν και στις δύσκολες συνθήκες του χειμώνα από εκπροσώπους της δυναστείας της Κνωσού – υποστηριζόταν από μια πολύ σημαντική τεχνολογική υποδομή για να είναι εφικτή η διαβίωση. Ταυτόχρονα έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία δεν είναι ακόμα ανακοινώσιμα.

Από το τέλος Αυγούστου θα λειτουργήσει στα Ανώγεια το αρχαιολογικό μουσείο ομοιωμάτων του Ψηλορείτη με μοντέρνες ψηφιακές προδιαγραφές ενημερώνοντας τον επισκέπτη για τον ιστορικό και πολιτισμικό πλούτο της περιοχής διαχρονικά, ενισχύοντας την παιδεία βάθους στον συγκεκριμένο τόπο. Το Μουσείο -Κέντρο Πληροφόρησης για το Ιδαίο άντρο και τη Ζώμινθο- θα φέρει την ονομασία «Γιάννης Σακελλαράκης και Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη».

Read more:

Αρχαιολογικά "μυστικά" αποκαλύπτουν τα εντυπωσιακά ευρήματα στα Χανιά, 21-08-2014

Εντυπωσιακά ευρήματα έρχονται στο φως από την αρχαιολογική σκαπάνη κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα σε περιοχές των Χανίων. Οι αρχαιολόγοι έχουν πειστικές ενδείξεις για την παρουσία Αχαιών στην Κυδωνία, ενώ η μελέτη της μεγάλης νεκρόπολης, που βρίσκεται κάτω απ’ το κέντρο της σύγχρονης πόλης των Χανίων, εμπλουτίζει τη μέχρι σήμερα γνώση μας για τη ζωή στη Δυτική Κρήτη τα προϊστορικά χρόνια. Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν στη διάρκεια της διάλεξης της γενικής διευθύντριας Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Μαρίας Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη με θέμα “Αχαιοί στην Κυδωνία” στην κατάμεστη αίθουσα διαλέξεων του Φιλολογικού Συλλόγου Χανίων “ο Χρυσόστομος”

«Από τις ανασκαφές που διεξάγουμε όλα αυτά τα χρόνια στην πόλη των Χανίων βγαίνουν πολύ σημαντικά στοιχεία για την άφιξη του Αχαϊκού κόσμου στα Χανιά και την Κυδωνία όπως λεγόταν τότε», τόνισε η κα Βλαζάκη μιλώντας στους δημοσιογράφους και πρόσθεσε: «Με την αποδυνάμωση του μινωικού πολιτισμού μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης -και ό,τι επακολούθησε- γνωρίζουμε ότι σταδιακά το νέο Μυκηναϊκό – Αχαϊκό στοιχείο της ηπειρωτικής Ελλάδας επικρατεί και πριν από τα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ. εγκαθίσταται και στην Κυδωνία. Αυτό δείχνουν οι τάφοι που έχουμε σκάψει στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη και βεβαίως οι πρόσφατες ανασκαφές στον λόφο Καστέλι στην οδό Κατρέ, που πιστεύουμε πλέον ότι βρισκόμαστε στον χώρο του μυκηναϊκού ανακτόρου της Κυδωνίας» Η κα Βλαζάκη επεσήμανε ακόμα ότι σύμφωνα με τα ευρήματα προκύπτει ότι στο ανάκτορο πραγματοποιούνταν διάφορες τελετές, ενώ έκανε ειδική αναφορά σε ένα επεισόδιο των αρχών του 13ου αιώνα π.Χ. όταν καταστράφηκε το ανάκτορο από έναν πολύ μεγάλο σεισμό, γεγονός που προκάλεσε πανικό στους κατοίκους. «Τότε πραγματοποίησαν μία μεγάλη θυσία από διάφορα ζώα αλλά και μίας νεαρής κοπέλας», επεσήμανε σχετικά.

Read more:

Ευρήματα τεράστιας αρχαιολογικής αξίας - Ολοκληρώθηκε ο κύκλος ανασκαφών στο Λισβόρι Λέσβου

Lesvos News, 06-08-2014

Αρχαιολογικά ευρήματα της πρώιμης παλαιολιθικής περιόδου, ηλικίας 150.000 έως 500.000 ετών ήρθαν στο φως από την περιοχή Ροδαφνίδια Λισβορίου και αποκαλύπτουν την παλαιότερη αρχαιολογική θέση σε ολόκληρο το Αιγαίο, την Ελλάδα και την Ανατολική Πύλη της Ευρώπης. Στόχος η δημιουργία ενός μουσείου Παλαιολιθικής περιόδου, στο παλιό κοινοτικό ελαιοτριβείο της περιοχής.

Όπως αναφέρει η αρχαιολόγος και υπεύθυνη των ανασκαφών Νένα Γαλανίδου, τα ευρήματα που βρέθηκαν στο Λισβόρι, είναι ηλικίας 150.000 έως 500.000 ετών και αποκαλύπτουν την παλαιότερη αρχαιολογική θέση σε ολόκληρο το Αιγαίο, την Ελλάδα και την Ανατολική Πύλη της Ευρώπης. Το γεγονός αυτό από μόνο του, προσθέτει η Ν. Γαλανίδου, δίνει στη Λέσβο μια σημαντική πρωτιά στον παγκόσμιο χάρτη των πρώιμων παλαιολιθικών θέσεων. «Οι ανασκαφικές εργασίες που πραγματοποιούνται στην καρδιά του ελαιώνα του Λισβορίου, δίπλα στις θερμοπηγές της περιοχής, τα τελευταία τρία χρόνια, πραγματικά έχουν φέρει στο φως αντικείμενα που ανήκαν και χρησιμοποιούνταν από τον παλαιολιθικό άνθρωπο, που, σύμφωνα με τα στοιχεία και τις αποδείξεις που πλέον έχουμε στα χέρια μας, είχε βρει φιλόξενο καταφύγιο στη Λέσβο την εποχή των παγετώνων. Πρόκειται στην ουσία για την παλαιότερη θέση που αποκαλύπτεται στη χώρα μας και τα αντικείμενα που έχουμε στα χέρια μας είναι 150 έως 500 χιλιάδων ετών. Δεν αποκλείεται μάλιστα, όταν αυτά μεταφερθούν στα εργαστήρια για περαιτέρω έρευνα και μελέτη με τα σύγχρονα επιστημονικά μέσα που διαθέτουμε, να αποκαλυφθεί ότι χρονολογικά είναι ακόμη παλαιότερα.

Read more:

Εθνική θησαυροθηρία ή κριτική αρχαιολογία;

Yiannis Hamilakis, Η Αυγή, 24-08-2014

Οι αρχαιολογικές ειδήσεις σπάνια γίνονται πρωτοσέλιδα ή κύρια θέματα σε εφημερίδες, τηλεοπτικά δελτία και ιστότοπους, και μάλιστα για βδομάδες. Ακόμα και στην Ελλάδα, όπου η αρχαιολογία είναι κατεξοχήν εθνική επιστήμη και η (εθνικοποιημένη) αρχαιότητα, εδώ και αιώνες, συμβάλλει καθοριστικά στη συγκρότηση του συλλογικού φαντασιακού, κάτι τέτοιο είναι σχετικά σπάνιο. Η δημοσιότητα που έχουν πάρει οι πρόσφατες ανασκαφές στην Αμφίπολη των Σερρών, λοιπόν, με αφορμή το σημαντικό εύρημα, συνιστά φαινόμενο που απαιτεί παραπέρα διερεύνηση. Οι μελλοντικοί αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι και ιστορικοί θα έχουν πολλή δουλειά αναλύοντας τον όγκο του δημοσιογραφικού υλικού που συσσωρεύεται καθημερινά, όμως οι πρώτες σκέψεις παραπέμπουν σε φαινόμενα γνωστά στην έρευνα. Φαινόμενα που σχετίζονται, από τη μία, με τις πολιτικές διαστάσεις της Αρχαιολογίας ανά τον κόσμο και, από την άλλη, με βαθιά εδραιωμένες αντιλήψεις για το παρελθόν, τους θεωρούμενους ως προγόνους, αλλά και τη γη και το έδαφος, την υλικότητα και την ίδια τη διαδικασία της ανασκαφής.

Πιο συγκεκριμένα, η μετα-αφήγηση που κυριαρχεί στις περισσότερες αναφορές στο εύρημα, ακόμα και στις σοβαρές, επιφυλακτικές ή και κριτικές αναλύσεις, είναι αυτή της αποκάλυψης ενός «κρυμμένου (αρχαιολογικού) θησαυρού». Ενός θησαυρού που η ίδια η μακεδονική γη κρατάει στα «σπλάχνα» της, ως επτασφράγιστο μυστικό εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στη φαντασιακή αυτή κατασκευή, η αρχαιολογική συνάφεια είναι δευτερεύουσα. Εδώ, εύκολα αναγνωρίζουμε στοιχεία που απαντώνται ευρύτατα, και στον ελλαδικό χώρο, και αλλού, στοιχεία με προνεωτερικές καταβολές, που όμως είναι ενσωματωμένα στη νεωτερική συγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας. Λαογράφοι και ανθρωπολόγοι έχουν συλλέξει πολλές τέτοιες ιστορίες κρυμμένων θησαυρών, τα «γεννήματα» που η ίδια η γη υποτίθεται πως προσφέρει σε λίγους και εκλεκτούς. Η διαλεκτική ανάμεσα στην απόκρυψη και την αποκάλυψη συνιστά ένα καίριο ρητορικό σχήμα σ' αυτές τις ιστορίες, όπου συχνά το μυστικό αποκαλύπτεται μέσα από όνειρα ή από οράματα, ενώ θα πρέπει να τηρηθούν απαράβατα οι κανόνες της μυστικότητας, διαφορετικά ο θησαυρός μετατρέπεται σε «άνθρακες», ο υποσχόμενος αμύθητος υλικός πλούτος καθίσταται άχρηστος. «Φήμες από γενιά σε γενιά για μεγάλο θησαυρό στην Αμφίπολη» τιτλοφορείται ένα δημοσίευμα, παρέχοντας έτσι τη σύνδεση ανάμεσα στις τοπικές αφηγήσεις περί θησαυρών και στην αρχαιολογική έρευνα, ενώ οι αναφορές για το αίνιγμα και το μυστικό που φυλάττουν οι μαρμάρινες σφίγγες της εισόδου, καθώς και για την άκρα μυστικότητα την οποία υποτίθεται πως τηρούν οι ειδικοί ανασκαφείς είναι άφθονες.

Read more:

Politicized archaeology

Pantelis Boukalas,, 02-09-2014

Let us suppose that archaeologists discover that the tomb uncovered in Amphipolis was not the resting place of Roxana or Nearchos, but of Alexander the Great. Let us assume, that is, that archaeologists (pushed by “national interests” promoted via frenetic media to work at a pace that may expose or even harm their science) bring to light the stuff that professional archaeologists and hundreds of amateurs have only dared to dream. What would this mean and what would be its repercussions beyond a few initial days of public fervor and a spike in tourism to the area? What effect would the discovery that Alexander was buried there have on a national level – not in terms of the economy (which will continue to be as dismal as it is today even if all the treasures of Persia are discovered there) – but in terms of how we view ourselves as a nation?

It is not hard to imagine the impact of such a discovery if we take a look at the existing evidence. It is a known fact that Greece has long been at odds with Israel over who can claim the lead in nationalized and politicized archaeology, often in a way that is an affront to the scientific community. Let us take the findings of excavations in northern Greece, for example, constantly cited to suit political circumstances and often acting as ambassadors of national policy: The findings and their interpretation are used to prove the primal Greekness of the Macedonians and once and for all silence our unmentionable neighbors to the north who, surrendered to their own obsessive national policy, are seeking control over parts if not all of our Macedonian heritage.

Read more:

Sphinxes Emerge From Huge Ancient Greek Tomb

R. Lorenzi, Discovery News, 21-08-2014

Two headless sphinxes emerged from a massive burial site in northern Greece as archaeologists began removing large stones from the tomb’s sealing wall. The headless, wingless 4.8-foot-high sphinxes each weigh about 1.5 tons and bear traces of red coloring on their feet. They would have been 6.5 feet high with their heads, the Greek Culture Ministry said in a statement. The statues are believed to have been placed there to guard the burial, which is the largest tomb ever uncovered in Greece.

The tomb dates back to around 325-300 B.C., at the end of the reign of warrior-king Alexander the Great. It lies in the ancient city of Amphipolis, in Greece’s northeastern Macedonia region about 65 miles from the country’s second-biggest city, Thessaloniki. The city, an Athenian colony, was conquered by Philip II of Macedon, Alexander’s father, in 357 B.C. Prominent generals and admirals of Alexander had links with Amphipolis. It’s here that Alexander’s wife Roxana and his son Alexander IV were killed in 311 B.C. on the orders of his successor, King Cassander. Archaeologists began excavating the site, a huge mound complex, in 2012. They revealed a circular tomb measuring 1,600 feet across which featured a 10-foot high perimeter wall. This was built of marble brought from the island of Thassos. The burial complex site was possibly built by Dinocrates, a famous architect of the time and a close friend of Alexander. It is 10 times larger than the tomb of Alexander’s father, Philip II, which was discovered in Vergina, central Macedonia, in the 1970s.

Read more:

The timing and spatiotemporal patterning of Neanderthal disappearance

Tom Highman et al., Nature volume 512 (August 2014), Letter

The timing of Neanderthal disappearance and the extent to which they overlapped with the earliest incoming anatomically modern humans (AMHs) in Eurasia are key questions in palaeoanthropology1, 2. Determining the spatiotemporal relationship between the two populations is crucial if we are to understand the processes, timing and reasons leading to the disappearance of Neanderthals and the likelihood of cultural and genetic exchange. Serious technical challenges, however, have hindered reliable dating of the period, as the radiocarbon method reaches its limit at ~50,000 years ago3. Here we apply improved accelerator mass spectrometry 14C techniques to construct robust chronologies from 40 key Mousterian and Neanderthal archaeological sites, ranging from Russia to Spain. Bayesian age modelling was used to generate probability distribution functions to determine the latest appearance date. We show that the Mousterian ended by 41,030–39,260 calibrated years bp (at 95.4% probability) across Europe. We also demonstrate that succeeding ‘transitional’ archaeological industries, one of which has been linked with Neanderthals (Châtelperronian)4, end at a similar time.

Read more:

Kretou Marottou - Ais Yiorkis and Akrotiri - Aetokremnos

Cyprus Department of Antiquities

The Department of Antiquities, Ministry of Communications and Works, announces the completion of the 2014 excavation season at the early Neolithic site of Kretou Marottou-Ais Yiorkis by the University of Nevada, Las Vegas (UNLV), under the direction of Dr. Alan H. Simmons. The excavations were funded by the National Science Foundation, the National Geographic Society and the Wenner-Gren Foundation.

The site of Kretou Marottou-Ais Yiorkis dates to the Cypriot Pre Pottery Neolithic B (PPNB) with an occupation centered around 7,800 cal. BC. It is located in the foothills of the Troodos Mountains, rather than near the coast, a more common Neolithic pattern. The site contains many unique features, including circular plastered platforms, a huge chipped stone assemblage, and well-preserved paleoeconomic data, including cattle, which previously had not been documented on Cyprus until the Bronze Age.

Read more:

Αναζητώντας ένα βυθισμένο οικισμό

Μ. Πουρνάρα, Καθημερινή, 30-08-2014

Η Ελβετία έχει φέτος την τιμητική της στις αρχαιολογικές έρευνες επί ελληνικού εδάφους. Μετά την επιβεβαιωμένη συμμετοχή Ελβετών επιστημόνων αλλά και γενναιόδωρη χορηγία από γνωστή ωρολογοποιία στη φιλόδοξη αποστολή των Αντικυθήρων που θα ξεκινήσει στις 15 Σεπτεμβρίου, μια άλλη ομάδα συμπατριωτών τους πραγματοποίησε αυτήν την περίοδο ειδικές μετρήσεις και καταδύσεις στην Αργολίδα, στη βόρεια ακτή της Κοιλάδας. Οι Ελληνες ειδικοί από την Εφορεία Εναλίων και επιστήμονες του Ελληνικού Κέντρου Υποθαλάσσιων Ερευνών χαρτογραφούν την περιοχή για να εντοπίσουν τον βυθισμένο οικισμό στο Σπήλαιο Φράγχθι που είχε κατοικηθεί για 35.000 χρόνια από την Παλαιολιθική ώς και τη Νεολιθική Εποχή. Ωστόσο, το σημαντικό στοιχείο είναι ότι στην προσπάθεια συμμετέχει και το μεγαλύτερο ηλιακό σκάφος στον κόσμο, το «PlanetSolar», το οποίο παρέχει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και ιδιαιτέρως στην Αρχαιολογική του Σχολή. Εκτός από το «PlanetSolar» θα συμμετάσχει και το ελληνικό σκάφος «Αλκυών» στην Αργολίδα, με σεισμικές και ακουστικές έρευνες. Η «Κ» συνάντησε τον επικεφαλής, Λορέν Μπομέρ, όταν το σκάφος κατέπλευσε πριν από λίγο καιρό στο λιμάνι της Ζέας, στον Πειραιά, πριν φτάσει στην Πελοπόννησο.

Read more:

Watch video: PlanetSolar in Greece for TerraSubmersa Expedition

Ανθρώπινη αλυσίδα για την υποθαλάσσια πολιτεία στο Παυλοπέτρι

Τα Νέα, 19-08-2014

Την ώρα που όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον μνημειακών διαστάσεων ταφικό περίβολο της Αμφίπολης, στα νότια της Πελοποννήσου οι κάτοικοι έφτιαξαν ανθρώπινη αλυσίδα (φωτογραφία) για να προστατεύσουν ένα άλλο σπουδαίο αρχαιολογικό εύρημα που έχει επίσης προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον: την υποθαλάσσια πολιτεία στο Παυλοπέτρι, μια ανάσα από τη γεμάτη τουρίστες Ελαφόνησο. Η ηλικία της φθάνει τα 5.000 χρόνια και δεν ανασκάπτεται τα τελευταία δύο χρόνια, τόσο λόγω της γραφειοκρατίας όσο και της επιστημονικής έριδας των ερευνητών που ασχολούνται με την αποκάλυψη των ευρημάτων. Κι αν αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εντυπωσιακή βυθισμένη πολιτεία, ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι, σύμφωνα με τους κατοίκους που διαμαρτύρονται, το γεγονός ότι η περιοχή που προς το παρόν λειτουργεί ως αγκυροβόλιο - λύση ανάγκης - κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα πολυσύχναστο λιμάνι. Και για τον λόγο αυτό ένωσαν τις φωνές τους ελπίζοντας να στείλουν σήμα κινδύνου για τον σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, που έχει προβληθεί και από το BBC.

Read more and watch video:

Η τελευταία συνέντευξη του Εμμανουήλ Κριαρά: «Δεν επεπόθησα τόσο μακρύ βίο... Εγινε»

Tα Νέα, 23-08-2014

«Δεν επεπόθησα ξέρετε τόσο μακρύ βίο... Έγινε. Δεν θέλω πια άλλο να ζήσω». Αυτά ήταν τα λόγια του Εμμανουήλ Κριαρά στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε πριν από εννέα μήνες. Με αφορμή τον θάνατο του καθηγητή, «ΤΑ ΝΕΑ» αναδημοσιεύουν τη συνέντευξη αυτή, που έδωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τη Βίκυ Χαρισοπούλου στις 28 Νοεμβρίου 2013, ανήμερα των 107ων γενεθλίων του.

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

«Το ξέρω καλά. Οι περισσότεροι - ειδικά κάποιοι νεόκοποι από τις τηλεοράσεις που έρχονται να με δουν, να μου ζητήσουν 'δηλώσεις', δεν είναι γιατί γνωρίζουν και εκτιμούν το έργο και την προσωπικότητά μου. Είναι η ηλικία μου που τους κάνει εντύπωση. Δεν επεπόθησα ξέρετε τόσο μακρύ βίο... Έγινε. Δεν θέλω πια άλλο να ζήσω. Η χαρά μου (η αγαπημένη μου σύζυγος) έφυγε. Ο έρωτας– τον οποίο η ύπαρξή της και μόνο μου ενέπνεε, ο έρωτας για τη ζωή, τη δημιουργία και την εργασία, για τη δημιουργία, δεν υπάρχει πια. Οπότε, σας ευχαριστώ για τις ευχές και τα δώρα αλλά... είναι πλέον περιττά. Και η εποχή μας δεν το θέλει το περιττό..»

Ο Εμμανουήλ Κριαράς, ο φιλόλογος, ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, “η γηραιότερη εν ζωή προσωπικότητα της Ελλάδας” (σύμφωνα με τις ηλεκτρονικές εγκυκλοπαίδειες) σβήνει σήμερα τα 107 κεριά των... περασμένων ημερών του. Γεννήθηκε στις 15 (με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ίσχυε τότε)/28 Νοεμβρίου του 1906 στον Πειραιά.

Read more: