Joanne ClarkeΕπιστημονική Επετηρίς του Τμήματος Αρχαιοτήτων Κύπρου, 2009 [2010]: 39-57.
Οι ανασκαφές στη Νεολιθική Κεραμική θέση Κολοβασός-Κοκκινόγια ξεκίνησαν το 2002. Μια προκαταρκτική έκθεση των ανασκαφών που διεξήχθησαν από το 2002 μέχρι το 2004 δημοσιεύτηκε στην Επιστημονική Επετηρίδα του Τμήματος Αρχαιοτήτων Κύπρου (RDAC) του 2004, ενώ μια πιο ολοκληρωμένη έκθεση των ανασκαφικών δεδομένων παρουσιάστηκε στο περιοδικό Levant το 2007. To άρθρο αυτό αποτελεί μια σύνοψη των αποτελεσμάτων των ανασκαφικών περιόδων μεταξύ 2005 και 2007.
Albert J. Ammerman, Pavlos Flourentzos & Jay S. NollerΕπιστημονική Επετηρίς του Τμήματος Αρχαιοτήτων Κύπρου, 2009 [2010]: 17-38.
To άρθρο αυτό παρουσιάζει τα αποτελέσματα της ανασκαφικής έρευνας στη θέση Πηγή-Άγιος Ανδρόνικος, που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του χωριού Στρουμπί στην επαρχία Πάφου. Έγινε καθαρισμός μιας ψηλής τομής, μήκους 23 μέτρων, που είχε δημιουργηθεί με μηχανικό εκσκαφέα το 1987, στα πλαίσια δημιουργίας αναβαθμίδων στο λόφο για να καλλιεργηθεί αμπέλι.
Carole McCartney, Paul Croft, Sturt W. Manning & Sandra RosendahlΕπιστημονική Επετηρίς του Τμήματος Αρχαιοτήτων Κύπρου, 2009 [2010]: 1-16.
H τέταρτη περίοδος των ερευνών πεδίου που διεξήχθησαν στα πλαίσια του προγράμματος EENC (Elaborating Early Neolithic Cyprus) είχαν ιδιαίτερα σημαντικά αποτελέσματα τα οποία εμπλούτισαν τις γνώσεις μας για την κατοίκηση της Κύπρου στο πρώιμο Ολόκαινο. Oι επισκοπήσεις έχουν δείξει πυκνές συσσωρεύσεις λίθινου υλικού χωρίς την παρουσία κεραμικής.
Κ. Demakopoulou, Ν. Divari-Valakou, Μ. Lowe Fri, Μ. Miller, Μ. Nilsson & A.-L. SchallinOpuscula - Annual of the Swedish Institutes at Athens and Rome 3 (2010): 7-32.
Excavations in Midea continued in 2008 and 2009 as a Greek-Swedish programme under the direction of Dr Katie Demakopoulou in collaboration with Dr Ann-Louise Schallin. On the lower west terrace of the Acropolis excavation continued in Trench C in order to conclude the investigation of the syrinx discovered in 2007.
J.K. PapadopoulosOpuscula - Annual of the Swedish Institutes at Athens and Rome 3 (2010): 33-54.
This paper begins with an overview of the bronze headbands from the prehistoric (Late Bronze to Early Iron Age) burial tumulus of Lofkënd in Albania, which were found among the richest tombs of the cemetery, all of them of young females or children. It is argued that these individuals represent a class of the special dead, those who have not attained a critical rite de passage: marriage.
The fourth excavation season of the Iklaina project took place for six weeks from May 28 to July 10, 2010. Excavation progressed in two areas: the Cyclopean Terrace and its adjacent buildings (South Sector) and the area of Megaron Γ (North Sector). The total surface under excavation is 2100 sq. m.
Walter L. Friedrich & Annette Højen SørensenPraehistorische Zeitschrift 85.2 (2010): 243-257.
The wall paintings from the ancient town of Akrotiri on the island of Thera, part of the Santorini island group, are among the most precious and well-preserved artworks of Late Bronze Age Aegean. The West House at Akrotiri has yielded a miniature fresco frieze depicting ships sailing from one harbour to another.
Luuk de LigtTalanta XL-XLI (2008-2009) [2010]: 151-172.
The whereabouts of the homeland or homelands of the so-called Sea Peoples have been endlessly debated. This article re-examines this problem by looking at one of the ‘Eteocretan’ inscriptions from the town of Praisos. It is argued that this text is written in an Indo-European language belonging to the Oscan-Umbrian branch of the Italic language family.
Ivory artifacts, produced by the specialized palatial workshops during the Late Helladic IIIA-B (14th-13th century BC) were found in great numbers and in a variety of areas within the Aegean region. A small group of them consists of representations of the head and neck of male individuals that wear the boar’s tusk helmet. This type of helmet was a popular iconographic motif in the Aegean iconographic repertoire of the Late Bronze Age.
Louis GodartAnnuario della Scuola Archeologica Italiana di Atene LXXXVII (2009) [2010]: 191-207.
Από τότε που ανακαλύφθηκε ο δίσκος της Φαιστού υπήρξε αντικείμενο χιλιάδων προσπαθειών αποκωδικοποίησης, καμιά όμως δεν κατάφερε να είναι πειστική. Ο συγγραφέας, ασχολούμενος για πάνω από 45 χρόνια με τις αρχαίες αιγαιακές γραφές, έλαβε πάνω από 300 προτάσεις ερμηνείας του κειμένου.
Elisabetta BorgnaAnnuario della Scuola Archeologica Italiana di Atene LXXXVII (2009) [2010]: 169-189.
Στο άρθρο αυτό εξετάζονται κάποια θέματα που αναφέρονται στη διάρθρωση των μυκηναϊκών μορφών λατρείας ανάλογα με τις διάφορες κοινωνικές ομάδες. Συγκεκριμένα, αντιμετωπίζεται το πρόβλημα των γλυπτών γυναικείων μορφών που έχουν δουλευτεί με τροχό, οι οποίες είχαν σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο των ιερών των μυκηναϊκών ακροπόλεων όπως οι Μυκήνες, η Τίρυνθα, η Φυλακωπή.
Vincenzo La RosaAnnuario della Scuola Archeologica di Atene e delle Missioni Italiane in Oriente LXXXVII (2009) [2010]: 105-115.
Με βάση και την προσωπική εμπειρία, γίνεται προσπάθεια να διαγραφεί η πολύπλοκη μορφή του διευθυντή Levi, «ανακαινιστή» της Σχολής μετά το θλιβερό κλείσιμο της τα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Συγκεκριμένα, αναδεικνύεται η προσωπικότητα του άνδρα, του διοργανωτή, του ανθρώπου που πραγματοποιεί, και του δασκάλου.
Rachele DubbiniAnnuario della Scuola Archeologica di Atene e delle Missioni Italiane in Oriente LXXXVII (2009) [2010]: 91-104.
Ο Guido Libertini ανέλαβε τη διεύθυνση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών το 1940, μετά την απομάκρυνση του Alessandro Della Seta για φυλετικούς λόγους, σε μια ευαίσθητη στιγμή λόγω της ψυχρότητας των ιταλο-ελληνικών σχέσεων τις παραμονές της πολεμικής σύρραξης ανάμεσα στις δύο χώρες.
Vincenzo La RosaAnnuario della Scuola Archeologica di Atene e delle Missioni Italiane in Oriente LXXXVII (2009) [2010]: 79-90.
Το άρθρο παρουσιάζει ένα μικρό κεφάλαιο της εκατονταετούς ιστορίας της Σχολής, που συνδέεται με τα πρώτα ασταθή βήματα της, καθώς και με «πολιτικές» επιλογές. Ο νεοδιορισμένος Διευθυντής L. Pernier φτάνει στην αθηναϊκή έδρα μόνον το Νοέμβριο του 1909 και ήδη ανάμεσα στα τέλη του 1909 και του 1910, ο Πρεσβευτής της Ιταλίας στην Αθήνα, Μαρκήσιος Carlotti di Ripabella, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αρχαιολογία, προσπάθησε να τον αποκόψει από το κρητικό ρίζωμά του. Πέρα από την προσωπική κλίση για την αρχαιολογία, ο μαρκήσιος Carlotti ενδιαφερόταν ιδιαίτερα, για λόγους εθνικού γοήτρου και υπερηφάνειας (πέρα από την προσωπική του δόξα στο περιβάλλον του Υπουργείου), να έχει η νεοϊδρυθείσα Σχολή, όπως και οι άλλες, πεδίο δραστηριότητας στην Ελλάδα (η Κρήτη δεν είχε ακόμη ενωθεί).
Stefania BeruttiAnnuario della Scuola Archeologica di Atene e delle Missioni Italiane in Oriente LXXXVII (2009) [2010]: 69-77.
H γέννηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών τοποθετείται σε μια δύσκολη περίοδο και από την ιστορική άποψη της ιταλικής στρατιωτικής συμμετοχής στην ανατολική Μεσόγειο και από την περισσότερο πολιτική των ακαδημαϊκών βυζαντινισμών και μιας πολύπλοκης γραφειοκρατίας. Οι βασικοί σταθμοί της γένεσης αυτής συμπεριλαμβάνουν προσωπικότητες που δημιούργησαν την ιστορία της ιταλικής αρχαιολογίας και είχαν ουσιαστική συμμετοχή στη διεθνή αρχαιολογία, όπως ο Luigi Pernier: πρώτος Διευθυντής της Σχολής που η αρχαιολογική αρχαιολογία τον συνδέει με τις ανασκαφές του Μινωικού ανακτόρου της Φαιστού.
